Orki potrafią polować na rekiny, foki, a nawet walenie. Badanie opublikowane w „Scientific Reports” pokazuje jednak, że te drapieżniki wyraźnie unikają odgłosów grindwali długopłetwych – zwierząt, które same mogą paść ich ofiarą. Zespół kierowany przez biolożkę morską Annę Selbmann przeprowadził 15 eksperymentów z udziałem ośmiu orek wyposażonych w wieloczujnikowe znaczniki. Zwierzętom odtwarzano nagrania grindwali oraz dźwięki kontrolne, a następnie analizowano ich ruch, komunikację i zachowanie w grupie.
Orki przyspieszyły i odpłynęły od źródła dźwięku
Reakcja była wyraźna. Po usłyszeniu grindwali orki przechodziły do szybkiego, ukierunkowanego ruchu i oddalały się od źródła dźwięku. Ich średnia prędkość wzrosła z około 1,5 do 2,7 m na sekundę. Zmieniało się również zachowanie całej grupy. Zwierzęta zmniejszały odstępy, ustawiały się bardziej regularnie i poruszały w tym samym kierunku. Początkowo część orek zwiększała liczbę wydawanych odgłosów, ale po zakończeniu nagrania często milkła.
Zdaniem autorów taki zestaw reakcji wskazuje, że orki mogą odbierać obecność grindwali jako potencjalne zagrożenie. Zachowanie przypominało ich wcześniej opisane reakcje na sonar morski.
Grindwale nie uciekają. Potrafią ruszyć za orkami
Relacja między tymi gatunkami jest bardziej skomplikowana niż typowy układ drapieżnik-ofiara. Grindwale długopłetwe bywają przyciągane przez głosy orek. Zbliżają się do nich, niekiedy szybko i w dużych grupach, co przypomina nękanie drapieżnika znane jako mobbing.
W naturalnych warunkach obserwowano sytuacje, w których to grindwale ruszały za orkami, a te odpływały z dużą prędkością. Naukowcy podejrzewają, że głośna grupa może odstraszać drapieżniki, zakłócać ich komunikację albo zwyczajnie utrudniać im polowanie.
Dlaczego orki unikają grindwali? Tego nadal nie wiadomo
Badacze podkreślają, że nie odnotowano bezpośrednich ataków grindwali na orki. Nie ma więc dowodu, że drapieżniki uciekają ze strachu w dosłownym znaczeniu. Możliwe, że głosy licznej grupy sygnalizują ryzyko konfrontacji lub zapowiadają kosztowne nękanie. Innym wyjaśnieniem jest to, że wycofanie się wymaga od orek mniej energii niż pozostanie w pobliżu. Autorzy zaznaczają, że mechanizmy akustyczne kształtujące relacje między waleniami pozostają słabo poznane.
Czytaj też:
Gigantyczne węże w Niemczech. Eksperci biją na alarm Czytaj też:
Ptaki robią to każdego dnia. Dla człowieka byłoby to śmiertelnie niebezpieczne